Love does not form.

posted on 21 Dec 2009 01:06 by darakaparkay

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมหน้าต่าง

 เธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง

 แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้น

เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาพินิจ....พร้อมกับ อยากรู้ว่ามันจะงอกขึ้นมาเป็นอะไร?

ดังนั้น

วันที่ 1

*เธอจึงนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่...แล้วรอคอยวันที่มันจะเติบโต

ด้วยความที่เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตไวไว

เธอจึงรดน้ำ จนล้นกระถาง

วันที่ 2

          เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น   ทันใดนั้น.

ก้อมีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น

เด็กหญิงเอาปลาทองตัวนั้นใส่ไว้ในโหล

และเธอคิดว่า เธอคงรดน้ำมากเกินไป

ดังนั้นเธอจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าคอย

วันที่ 3

          เธอเปิดเตาอบออกมาดู และก็เห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น

มันมองมาที่เธอและก็เริ่มเดินตามเธอตลอดเวลา

แล้วเด็กหญิงก็มีความคิดว่า

เธอควรจะใส่ปุ๋ยให้มัน

แล้วเธอก็เริ่มเทปุ๋ยใส่ต้นไม้นั้นจนหมดถุง และ...ก็ตั้งตารอ

วันที่ 4

          มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เ

ธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกเป็นโบว์สวยให้กับลูกไก่

ในแต่ละวันที่ผ่านไป...

เธอจะเฝ้าคอยด้วยความหวังว่า....จะมีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีกไหม?...

เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด

วันที่ 30

          เด็กหญิงเริ่มเบื่อที่จะรดน้ำ และดูแลต้นไม้ต้นนั้น

เธอไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน

เพราะเหตุนั้น

ต้นไม้ก็เริ่มแห้งเฉา

ใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง

และแล้วก็ไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชนั้นอีก...

วันที่ 180

          ใบไม้ที่ติดตามขั้วเริ่มแห้งกรอบ

ดินที่เคยชุ่มเริ่มแตกระแหงเพราะขาดน้ำ

เหมือนเมื่อครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน...

เมื่อเธอมาดูอีกครั้ง

ต้นไม้ก็เหี่ยวเฉาจนเกือบจะตาย

เธอจึงเศร้าเสียใจอย่างมาก

วันที่ 250

เด็กหญิงกลับมาให้ความสนใจต้นไม้นั้นอีกครั้ง         

เธอเริ่มรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ..

และมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น

วันที่ 251

          เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆ ตอนเช้า

ด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง

วันที่ 252

          เธอใส่ปุ๋ยอย่างพอเหมาะและพรวนดินให้ต้นไม้ด้วยอารมณ์สดใส

โดยมีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ

วันที่ 300

          การเอาใส่ใจ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอ ทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชะอุ่มอีกครั้งหนึ่ง

และสิ่งที่น่าประหลาดใจคือ

เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆ รูปร่างคล้ายหัวใจ

เด็กหญิงตื่นเต้นและดีใจกว่าทุกๆครั้ง

วันที่ 340

          เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวนั้นทุกเวลาที่ว่าง

เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่

โดยลืมไปสนิทว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..

เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใดอีก

เธอเฝ้าทนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด

วันที่ 365

          เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง

กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้ว

ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป

แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้

เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง

เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ

เข้าใจเธอ และหลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย.....

***คุณรู้หรือยังว่าดอกไม้สีขาวรูปหัวใจกลายเป็นอะไร****

เด็กหญิงคนนั้นใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก

และเธอก็ได้เรียนรู้ว่า

          * เมื่อเธอรดน้ำมากๆ

 ไม่ได้แปลว่ามันจะเติบโตเร็ว มันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึงก็เป็นได้

          * การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ตลอดไป

          * การรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

 แต่นานเข้าจะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่าย

          * ถึงเรายอมรับที่จะสูญเสียแต่ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้

          * ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรัก เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

          * การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไร

เมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

คุณหล่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในความรัก

.

ความรัก ไม่มีข้อปฏิบัติที่ตายตัว

แต่ละคนจึงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง ตามวิธีที่แตกต่างกัน...

 

Comment

Comment:

Tweet