เมื่อสุดท้าย หลากหลาย บุคคลที่เรา ตามเค้า บอกรักเค้า ยอมเค้าแม้กระทั้ง ยอมทำสิ่งที่ไม่สมควรออกไป  

 

จนทำให้เราลืมรากเหง้าของตนเอง ลืม สองเท้า ที่เคยวิ่งตามเรา สองมือ ที่เคยโอบอุ้มเรา

 

หน้าอกที่เคยไว้รองน้ำตาเรายามร้องไห้ เสียงที่เคยพูดกับเราให้เราทำในสิ่งทีดี

 

ขาที่เคยเดิน ไปส่งเราที่โรงเรียน หยาดเหงื่อ แรงงาน ที่ทำให้เรา เพื่อให้เรานั้น ไม่ขาดสิ่งที่จำเป็น

 

แต่เรา กลับลืม ลืมทุกอย่าง...............................

 

มันไม่ช้าหรอก มันไม่สาย ไม่ไม่มีคำว่า สายไปแล้ว เพราะเรา ทำได้ เรายังทำได้

 

ทำเสียวันนี้ วันที่เรายังมีท่านทั้งสองอยู่ จะเป็นอะไรหล่ะ

 

ที่เราบางคน ยังยอมที่จะตายเพื่อคนอื่นที่ไม่เคยแม้จะมอบความรักแก่เราเลย

 

ทำเสียเถอะ ทำเพื่อคนที่เค้า มอบทุกอย่างแก่คุณ ทำเพื่อคนที่รักคุน

 

ทำเพื่อคน ที่ทำ เพื่อ คุน ทุกอย่าง แม้ตายก็ตาม.........

 

 

 

                                 สูงกว่าน้ำ เหนือกว่าฟ้า คำว่าพ่อ

                          ล้นคำยอ ยกเกียรติ ขึ้นเสียดหล้า
                            ล้นความรัก ลูกพักพิง อิงกายา
                            ล้นเมตตา กอดอุ้ม คุ้มดวงใจ

                             
ล้นจำนรรจ์ เอื้อนเอ่ย วจีรส
                         ล้นกำหนด สิ่งเทียบ ขึ้นเปรียบได้
                             ล้นพระคุณ สุดภูผา พนาลัย
                          ยังบ่ใกล้ 
คุณของพ่อ ก่อเกิดมา

                             
ล้นอบอวล อกอาบ ไออบอุ่น
                         ล้นละมุน พ่อคอยหวง ด้วยห่วงหา
                             ล้นปราณี พออภัย ทุกเวลา
                          ล้นบูชา พ่อยิ่งพระ ประจำเรือน

                            
 ล้นความดี พ่อชี้ ว่าถูกผิด
                   ล้นความคิด พ่อปลอบขวัญ ฉันท์มิตรเพื่อน
                          ล้นพระธรรม กรรมดี ที่พ่อเตือน
                        ดินสะเทือน ฟ้าสะท้าน ขาน 
“บิดา”

                       

Comment

Comment:

Tweet